Ik werk regelmatig samen met andere kunstenaars.

Dit keer keer was dat samen met Fleur Roorda. En ook nog een beetje met haar broer Jules.

Maar vooral met Fleur. Het is niet alleen beeld geworden dit keer, maar ook een voorstelling. Ik was in Frankrijk, in de bedding van een rivier. En heb daar gewerkt met de daar aanwezige stenen, zoals ik dat vrijwel elk jaar doe (zie eerdere artikelen) Dit jaar vroegen  Fleur en haar broertje Jules of ze me mochten helpen. En wie die twee kent weet dat je geen nee tegen zo’n vraag zegt.

Het recept is vrij simpel: Je hebt een rivierbedding vol stenen en die stapel je, verleg je, sorteer je. En op een gegeven moment ziet de rivierbedding er ter plaatse anders uit. Is er een beeld ontstaan, heeft het de vorm gekregen die je min of meer in je hoofd had. Ik wilde een aantal vissen maken van de stenen die er lagen. Mijn eerste gedachte was een grote school vissen te maken, een stuk of twintig bij elkaar. We begonnen met één vis. Ik deed het grote stapelwerk, Fleur en Jules zochten de schubben bij elkaar.  

Er blijken overal koppen en staarten te leggen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik de staarten soms een beetje geholpen heb staart te worden. Ik verbaas me er altijd over hoe snel je met de ene steen de andere kan bewerken. En gelukkig liggen er stenen van allerlei verschillende hardheden in de bedding. Ik legde een kop aan de ene kant, een staart een paar meter verderop aan de andere kant en dan vulden we het op tot het een vis was. Eigenlijk vooral met stenen die op die plek lagen waar de vis moest ontstaan. Dat was ook mijn plan, een willekeurige hoop stenen omvormen tot een hoop vissen. Aanvankelijk onderscheiddde de vis zich nauwelijks van het omringende landschap. Op onderstaande foto liggen er al een heel stel, maar zijn ze nauwelijks te zien, terwijl ze toch ruim twee meter lang zijn.

En dan ga ik toch de omgeving verder beïnvloeden. Ze zichtbaar maken. Het begint er mee dat ik de witte stenen die om de vissen heenliggen tot een cirkel ga maken. Een bijna onbewingbare neiging is dat. Het creëren van een soort heiligdom. Maak er een cirkel omheen en het krijgt een bijzondere lading. De steencirkel om de hunebedden, Stonehenge, de heksenkringen van paddestoelen. De omcirkelde ruimte als betekenisdrager, welke betekenis dat ook moge zijn.

En dan moeten alle los er om heen liggende stenen weg om ze los te maken van hun achtergrond. En komt er ook nog een toegangspoort, bestaande uit twee torentjes. Dwingend is dat. Je hebt meteen de neiging door die poort te gaan, gewoon over de cirkel stappen is een overtreding van de ongeschreven wet der cirkels en toegangspoorten.

En waarom die titel, ‘ Vinnie is weg’ ? 

Wel, Jules had een klein visje gevangen in de rivier en er  een prachtig aquariumpje voor gemaakt in een soort maatbeker. Maar de volgende dag was het dood. Blijkbaar had het de rivier nodig. We hebben er een kleine voorstelling over gemaakt. Voor in de grote cirkel ligt een kleine cirkel met een kleine vis, gemaakt door Fleur. Een symbolisch graf voor Vinnie, zoals het visje heette. En we hebben er een verhaal bij bedacht en een lied, dat Fleur heeft gezongen, staande bij het kleine visje. Ze kan ontroerend mooi zingen. Het was een groot genoegen met haar te werken. 

En nu weer gewoon thuis aan het werk.

Zien hoe dat gaat? Altijd welkom aan de Paradijsvogelstraat.

Henk Slomp

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende

Eindelijk klaar.

Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Soms heb ik dat, een beeld waar ik wel zin in heb, maar dat gewoon niet sneller wil. Een deadline helpt, het moest klaar zijn vandaag om naar de expositie gebracht te worden waarvoor het bestemd was. Dit beeld heeft me al een half jaar of langer aan liggen kijken vanaf de werkbok waarop het lag. Andere zaken kregen steeds voorrang, opdrachten die er tussendoor kwamen, ander werk dan dat in het atelier.

En ondertussen lag het daar geduldig te wachten. Wetend dat het goed zou komen. Het was niet alleen een wat vertraagd proces, maar ook domweg een heel bewerkelijk beeld. Vandaag heb ik het eindelijk naar buiten kunnen rijden. Dat viel nog niet mee. Te hoog om bovenaan in de strop te hangen, te breed om dwars door de deur te gaan. Maar daar heb ik ook altijd wel schik in, die lastige klussen van tillen, transporteren, plaatsen, duwen, sjorren, hijsen en zorgen dat iets zwaars precies goed op zijn plek komt.

Nou is dat met een heftruck redelijk makkelijk, sportiever om het zonder te doen natuurlijk. Dat gaan we morgen doen, in Oldeberkoop, waar het komt te staan. Met een handtakeltje en een driepoot. Maar nu staat het alvast op mijn binnenplaats.

Het beeld heeft twaaf paar ribben die de steen vasthouden. De steen heb ik ingeslepen met een diamantschijf, de ribben op maat gemaakt zodat ze er precies in passen. Eindeloos papieren mallen gemaakt, bijgeknipt en opnieuw gepast.Dan het staal uitgesneden en ook dat net zo lang bijgeslepen en gebogen tot het past. Elk paar ribben bestaat uit zeven onderdelen. Kortom, geduldwerk. En zoals altijd heb je het pas goed in de vingers als je aan de laatste toe bent. 

De ‘ achterkant’  van het beeld. Een beeld moet aan alle kanten goed zijn, als het ware geen achterkant hebben. Maar als je een ruggengraat maakt dan heb je het toch echt over een achterkant, de rug van het beeld. Het glimt nog van het slijpwerk, over een paar maanden is het allemaal egaal geroest. Zeker als het zo blijft regenen als het de laatste dagen gedaan heeft. ( Ik ben spontaan aan een kachel begonnen met dit weer…)

Ik heb lang getwijfeld of ik de ribben dicht moet maken, dat wil zeggen, ze afdekken, een plaatje er op lassen zodat je een gesloten rib krijgt in plaats van twee losse lijnen. En eerlijk gezegd twijfel ik nog steeds. Wie een suggestie heeft mag het zeggen. ik heb het verschillende collega’s voorgelegd en ze waren allemaal zeer resoluut in hun oordeel: Dicht! Of: Open!. Jammer dat ze het niet met elkaar eens waren.

Maar boven al: Ik ben er blij mee. Een beeld waarover ik van begin af aan tevreden geweest ben. Dat is niet altijd zo.  Eerst gaat het naar Oldeberkoop. En als het daar niet verkocht wordt dan gaat het volgend jaar naar Beelden in Gees. Verheug ik me nu al op, daar weer te exposeren. Maar daarover later meer.

Nu gaat het naar de Open Stal in Oldeberkoop. Erg leuke expositie op locaties door het hele dorp. Een must voor wie nog nooit geweest is, wie er wel al was heeft de aansporing niet nodig, die gaat gewoon weer. Van zaterdag 30 juli t/m zondag 30 augustus. Doen! (www.openstal.nl) 

En natuurlijk is er bij mij thuis ook nog werk te zien, altijd welkom:

Henk Slomp

Paradijsvogelstraat 10

9713BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende!

Ik heb even geen nieuw werk.

De afgelopen periode heb ik relatief weinig nieuws gemaakt, ik moet de vaste lezers mijn excuses maken dat ik al weken geen bericht geplaatst heb. Omstandigheden zullen we maar zeggen.

Prettige omstandigheden hoor, er werd een aantal werken verkocht die ik gedacht had naar een expositie te brengen. Luxe, maar er moest wel snel nieuw werk gemaakt worden. Het waren beelden uit een oplage, ik maak vaak een (van tevoren vastgesteld) aantal varianten van een beeld, allemaal verschillend maar toch ook gelijksoortig. Niet boeiend dus om telkens weer te laten zien.

Onlangs kreeg ik een aantal foto’s toegestuurd van wagentjes die ik ooit maakte:

Dit is een van de allereerste die ik maakte. En hoewel ik soms terugkijk op ouder werk met een zekere ontevredenheid heb ik dat bij deze wagen niet. Ik maak de wielen anders, de wagens zelf zijn uitgewerkter.

Maar over het geheel ben ik nog steeds tevreden.

Deze zou ik nog wel eens in het groot willen maken. Egyptisch, door het gebonden riet.  Gebonden stenen, hangend gewicht. Mensen hebben over de hele wereld altijd betekenissen verbonden aan stenen. Ze heilig verklaard, ze een ziel toegekend, ze gebruikt in rituelen. En nog altijd moeten we die ene bijzondere steen meenemen van de vakantie om er thuis achter te komen dat hij niet meer ‘werkt’, uit de context gehaald en de magie verloren. Ik heb ook moeite de diamantschijf in een mooie gave steen te zetten, door de tijd en elementen zorgvuldig rond en karaktervol geslepen. Maar ja, ‘t is voor de kunst hè?

Glas en zink. Je zou kunnen zeggen dat de energie alle kanten opgaat, via de ‘spatels’ de cosmos ingezonden wordt. De kern van glas. Ondoorzichtig maar wel licht doorlatend. Je zou overigens net zo goed kunnen zeggen dat het object energie verzamelt, uit de wereld plukt. Dat de kern als het ware iets ongrijpbaars als het licht vasthoudt. Een vuistje vol licht.

Een verzameling. Een archiefwagen. Gebonden geschriften, rollen met tekst. Meegesleept in de jaarlijks processie. Niemand die nog weet wat er in staat, niemand die de taal nog kent waarin ze geschreven zijn. Wie ze opent zal zien dat ze tot stof en snippers uiteenvallen. Maar het is absoluut duidelijk dat ze van groot belang zijn.

Deze kan ik niet meer laten zien, ze hebben hun weg in de wereld gevonden.

Maar er zijn nog andere wagens , ik laat ze graag zien:

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende! Henk Slomp

P.s: Al naar de beeldententoonstelling in de Hortus in Haren geweest? Doen, boeiend.

Niet dat ik nooit eerder achter een naaimachine zat.

Maar echt een mooi kledingstuk maken voor mezelf, dat had ik nog nooit gedaan eigenlijk.

Heb wel eens een tijdlang veel hoeden gemaakt, maar deed dan toch het meeste werk met de hand. Heeft iets heel ontspannends, rustig werken met draad en naald. Mag nog best lang duren ook. Gisteren heb ik genoten van het slechte weer. Ik had al die mensen die nu op Oerol zitten iets beters gegund, maar was zelf erg moe en toe aan een weekend lang helemaal niets doen. Nou ja, krantje lezen, beetje schoonmaken en wat werken aan mijn overhemd en een broek in wording. Ik had de kachel aangestoken, vond het er koud genoeg uitzien om mezelf het plezier van een gezellig houtvuurtje te doen. De regen kletterde tegen de ramen en op de dakplaten boven mijn hoofd maakte het precies genoeg geluid om niet storend te zijn maar wel tentprettig.

Sam wilde wel even poseren voor me.

De afgelopen maanden zat ik op naailes. Ik wilde al een tijd beter overweg kunnen met een naaimachine. Had nog een oud exemplaar staan dat het na enige smeren en gedoe met de spanning prima bleek te doen. 

Roeleke Heidekamp was mijn juf. Ik ben gegaan met de vraag me te leren hoe ik een overhemd moet maken. Misschien niet het allergemakkelijkste, maar er van uit gaand dat ik dan vanzelf van alles tegenkom dat ik wil kunnen. Het maken van een patroon, een goeie logistiek, niet anders feitelijk dan bij bij het maken van om het even welk beeld. Welke handelingen eerst om de daaropvolgenden te vergemakkelijken.

Ik zal niet zeggen dat ik nu een bedreven kleermaker ben, verre van dat. Maar wel trots dat het me gelukt is. Ik kan altijd jaloers zijn als ik iemand met het grootste gemak een materiaal, een machine, een stuk gereedschap zie hanteren. Maar weet natuurlijk ook als geen ander dat het louter kilometers maken is om zover te komen, en een goede leermeester (juf) doet ook veel.

Ik loop vaak rond bij Tjeerd Veenhoven die in het gebouw waar ik woon ook een groot atelier heeft. En hij heeft naaimachines in alle soorten en maten staan. Leer, gewone stoffen, zeildoek, palmbladeren, alles kan je in elkaar naaien. Een snelle en mooie manier om materiaal met elkaar te verbinden. In het leren van nieuwe technieken investeer ik graag en makkelijk. Ik zou het ook nog iets meer op de computer moeten doen,  ontwerpen digitaal aanleveren bij het staalsnijbedrijf bijvoorbeeld. Gewoon een paar weken aan gaan zitten, maar dat geduld ontbreekt me dan weer wel een beetje. Ik voel graag het materiaal en het gereedschap in mijn handen, de krachten die je uitoefent, de aard van het materiaal, de stugheid, de hardheid, de veerkracht. Dat mis ik allemaal als ik een muis en een toetsenbord hanteer.

Maar dit is het dus geworden:

Lekker stofje hè?

En je zou het eens moeten voelen! Dat kan natuurlijk altijd:

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende!

P.s.: Ik geef je natuurlijk met alle plezier het adres en telefoonnummer van Roeleke als ook wil leren hoe je je eigen overhemd maakt.

Ik had er graag twee van gemaakt.

Die tweede ga ik nog maken en dan komen ze samen boven een lange tafel te hangen. Die tafel moet ik ook nog maken. De lamp is een vervolg op eerdere, ze evolueren.

Waar ik bij eerdere lampen zinken bladeren gebruikte om als ‘ dak’ te fungeren, heb ik nu met vrij dik staal gewerkt.  Staalkleurig, warm gewalst.

De bladeren verschillen nogal van grootte en zijn evenmin gelijkmatig verdeeld.En toch is dat helemaal prima. Het middenstuk met het glas lijkt vrij klein in verhouding tot de bladeren, maar dat is vooral vanuit dit perspectief. Als je de lamp van opzij bekijkt is het al een heel ander verhaal.

Shit, krijg ik toch het plaatje niet gedraaid. Nou ja  mevrouw, u snapt de bedoeling wel en een keer uw hoofd draaien is ook niet zo erg. Toch? In deze vorm zijn lengte en breedte meer in evenwicht. De druppels maken een mooie verbinding tussen boven en beneden.Tussen het hoge plafond en de tafel waar de lamp boven hangt. Het snoer begint op een hoogte van bijna zes meter, de druppels hangen op een hoogte waar je er , zittend aan tafel, nog net onder door kan kijken.  De horizontale bladeren vormen een ‘ plafond’ dat geborgenheid geeft in de ruimte, het licht boven de tafel wordt er door gescheiden van de donkere ruimte er boven. Leven in een kleine warme kegel van licht met je tafelgenoten.

Ach, wat zal ik er verder over zeggen. Ik beloof dat ik ze binnenkort een keer goed laat fotograferen. Maar voor wie ze echt goed wil zien:

Paradijsvogelstraat 10

9713BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Altijd welkom. Tot de volgende

Boys will be boys.

Toen ik onderstaande foto op facebook zette, kwam er prompt een reactie van Erica Scheper : “ja hoor, op de heftruck”. Ja, zo doen jongetjes dat Erica.  (Erica is iemand die ik niet alleen erg graag mag, maar ook als kunstenaar zeer de moeite waard. Ze is voor de zomerexpo 2011, een ‘wedstrijd’ waar 2450 kunstenaars anoniem hun werk inzonden en waar in drie categorieën geselecteerd werd, in alle categorieën vertegenwoordigd. Volgens mij als enige in Nederland. Even kijken op haar website: www.ericascheper.nl )  Het ging om deze foto:

Het was niet alleen maar voor het plaatje, we waren ook echt aan het werk hier. Op de lepels van de vorkheftruck ligt een voetstuk van een beeld, net opgehaald uit De Keukenhof, we zijn aan het afladen. (den week later hebben we vhet weer opgeladen, de keukenhof heeft het aangekocht) Ik stuur, Joeri hanteert de lading en de stroppen, Sam bedient de hendels, hij is verantwoordelijk voor tillen en laten zakken. Op mijn aanwijzingen weliswaar, maar hij weet inmiddels goed hoe het werkt. Drie jaar. Opa is trots.  Op Sam Wagter, zoon van Joeri van Marrewijk, zoon van Henk Slomp (De zonen dragen de naam van hun moeders, leuk hè?) Ik werk vaak samen met Joeri aan groot werk, hij voert soms dingen voor me uit, maakt ook zijn eigen beelden. En Sam wordt natuurlijk ook beeldhouwer, hij weet het alleen nog niet.

En ik? Ik vind het fantastisch met die gasten te werken. Kan met Joeri zonder veel woorden aan de slag, hebben een snelle en effectieve uitwisseling en het loopt, hij is technisch goed, kan me goed feedback geven op mijn werk. En we kunnen niet alleen goed en effectief werken, we kunnen ook erg prettig samen fantaseren en spelen.Niet alleen opa is trots, papa is het ook.

Ze krijgen trouwens van jongs af aan alles in handen wat ze maar enigszins hanteren kunnen. Ook als het scherp, zwaar of gevaarlijk is. Uiteraard met een beetje toezicht, maar wel met alle ruimte het te leren. Met als gevolg dat Sam met twee jaar zijn eerste schroeven indraaide met een grote accuboormachine. In een kartonnen doos hoor, maar gecoördineerd en effectief. Dit zeg ik niet alleen maar trots, maar vooral ook verbaasd, ze kunnen al snel veel meer dan je denkt. En ja, soms gaat het mis. Snijden ze zich, branden zich, hakken met een bijltje in hun teen. En dat moet dan maar zijn. Ook als ze gaan fietsen gaan ze een keer op hun gezicht. Het achterlijke van setjes kindergereedschap is dat alles bot en slap is. Je kan er niks mee, zet veel kracht want bot, schiet uit, waardeloos. We hadden het er vorige week over wanneer Sam zou kunnen beginnen met lassen. Zes jaar dachten we zo. Ben benieuwd wanneer de kinderbescherming belt, arbo-inspecteurs mijn weblog lezen. Je snapt dat we uiteraard alle mogelijke veiligheidsmaatregelen in acht nemen, zoals we dat met cursisten ook doen. Laskap op, afzuiging aan, handschoenen. (ontbreken hier, maar in het echt natuurlijk niet!)

Maar het lijkt me natuurlijk fantastisch om, al is het maar één keer in mijn leven, een groot werk met z’n drieën te maken.

Men at work.

En als je wil zien waar we aan het werk zijn: 

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Altijd welkom

Tijd dat ik weer eens een wagen maak.

Het is alweer even geleden dat ik een wagen maakte, ik kan dus nog geen nieuwe laten zien. Ik zette vanavond foto’s van een aantal wagens op facebook en realiseerde me dat ik van de meeste überhaupt geen (goede) foto’s heb. Ik moet er inmiddels zo’n honderd gemaakt hebben. Nou ben ik zelf niet de beste fotograaf (Ik kan wel zeggen dat het aan mijn camera ligt, dat is ook zo natuurlijk, maar dat gelooft toch niemand)

Gelukkig heb ik er een aantal laten fotograferen door Carolijn Slottje, dat ziet er tenminste goed uit. Ik zou ze ook niet allemaal willen laten zien, want pas als je zo’n lange rij wagens terugziet, zie je welke er uit springen, welke gewoon goed zijn en welke net even minder zijn van kwaliteit. Wat is dat dan, die kwaliteit, waar zit ‘m dat in? Het heeft iets te maken met zeggingskracht, met het mysterie dat de wagen met zich meedraagt. Is de lading sterk genoeg om mensen achterom te doen kijken als de wagen voorbij komt rijden.

En dan moeten ze ook nog goed van verhouding zijn. Soms was de lading te groot, dan weer eigenlijk te klein, onlogisch om er zo’n grote wagen voor te gebruiken. Ook als je een volstrekt onbestaanbaar ding maakt moet er logica in zitten. Zo heb ik stalen schepen gemaakt die vol liepen met water, omdat ik vergeten was een gat in de bodem te maken. Het mag onlogisch klinken een gat in een schip te maken, het is nog onlogischer een schip vol water te zien staan, niet kloppend. Organische vormen voldoen aan natuurwetten, hoe bizar ze ook mogen zijn. Dingen die niet in balans zijn deugen ook niet, je kan niet iets laten staan dat van zichzelf om zou willen vallen.

Dit is in al zijn eenvoud één van de betere die ik ooit gemaakt heb. Ik heb me hier weten te beperken tot het absolute minimum aan informatie. De wagen is niet veel meer dan schematisch aangegeven, het is nauwelijks meer dan een lading met wielen. Kan je dan eigenlijk nog wel van een wagen spreken? Is alles met wielen meteen een wagen. Nee, lijkt me niet. Dat het lading dragen kan, is dat voorwaarde? Ik zal eens duchtig om me heen kijken en fotograferen. Hier komen we nog op terug. U begrijpt overigens dat, mocht u een wagen gekocht hebben mevrouw, deze uiteraard tot de betere hoort. De mindere exemplaren staan in een stoffig hoekje van mijn atelier.

Bovenstaande exemplaren zijn  verkocht, alleen van de middelste weet ik dat die in Amsterdam staat, van de andere geen idee. Ook wel mooi eigenlijk.

Ik mopper wel eens tegen mezelf dat ik zo slecht gedocumenteerd ben, maar het heeft ook wel iets moois niet te weten waar je werk is. Het moet zijn eigen weg maar gaan door de wereld. Zeker als het een wagen is.

Maar van een aantal weet ik nog waar ze zijn. Die zijn namelijk hier in mijn atelier en showroom. Aanstaand weekend is er open atelier. Dan moeten we het er maar eens over hebben, u en ik. Of over andere zaken natuurlijk.

Waar?

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 1325624

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende!

Een kunstenaar zal natuurlijk nooit zeggen dat hij kitsch maakt.

Maar soms vind ik het zo boeiend om op dat randje tussen kunst en kitsch te balanceren, dat ik het altijd weer even op moet zoeken.De reden dat je bang bent op een hoog gebouw te staan is niet alleen de wetenschap dat je dood bent als je er van af valt. Nee, het is wellicht nog meer de innerlijke drang naar dat randje toe te gaan, het gevaar op te zoeken. De vrije val lonkt, ook al loopt hij dodelijk af.

Ik heb een tijdje parachute gesprongen. Maar ik moet zeggen dat ik niet de vrije val het leukst vond. Een hoop geraas van de luchtstroom langs je kop, de spanning in je lijf, de overdosis adrenaline en last but not least, laat ik eerlijk zijn, de soms wat ongecontroleerde dwarrelingen met al hun gevolgen. Ik was er niet zo heel goed in.

Maar dat allemaal terzijde, allemaal veel te dramatische vergelijkingen, het ging over het randje tussen kunst en kitsch.

Dit beeld is een afgeleide van een eerder werk, ‘Organic Steel’.Het staat in Duitsland, in de beeldentuin van Leonard Wübbena en zijn vrouw Gisela. Zij wilden vooral graag werken met glas er in en aan die wens heb ik voldaan. Sommige nieuwe vormen, andere afgeleid van eerdere werken zonder glas. Ik heb als het ware een bloeivorm aan de plant toegevoegd. Maar toch. En toch…..

Deze vorm had eigenlijk geen enkele toevoeging nodig. Het maakt dat het gaat neigen naar kitsch, naar goedkoop effektbejag, waarmee het voor een groot publiek aantrekkelijk wordt. Zodra het glimt of schittert wordt de ekster in ons wakker.Wat zou de schedel van Damien Hirst gedaan hebben als hij met steentjes beplakt geweest was in plaats van met diamanten.

Maar even voor de goede orde: Ik sta nog steeds voluit achter dit beeld, anders stond het nu niet in een galerie met mijn naam erbij en een prijskaartje. En het werkt prachtig als het zachtjes wiegt in de wind, met invallend licht, overdag fel en schitterend, tegen de avond zacht gloeiend, bij regenweer van binnenuit oplichtend. En als straks het weer zijn werk heeft gedaan laat het roestende staal strepen achter op het glas, waarmee het integreert tot een organisch geheel.

Het contrasteert er prachtig met het werk van Leonard, dat abstract-geometrisch is, meestal uit cortenstaal. Hij en zijn vrouw hebben er in een paar jaar tijd een prachtige beeldentuin uit de grond gestampt, daar in dat Noord-Duitse Wittmund. Goeie aanleiding voor een weekendtrip naar dat mooie Ostfriesland, vooral de kustplaatsjes vind ik erg mooi. Waddeneilandje erbij, hotelletje, gutbürgerliche Küche, goed glas bier, wat wil een mens nog meer. Museum Emden ook even doen, Bremen is een aanrader. En doe de Wübbenaatjes de groeten van me.

De expositie loopt vanaf 22 mei. Alle verdere informatie:

www.skulpturengarten-funnix.de

En voor wie dat te ver vindt of niet een heel weekend de tijd heeft:

Henk Slomp

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende!

P.s.: 28 mei is er open atelier aan de Paradijsvogelstraat. Voor wie iets afspreken of zomaar binnenvallen te eng vindt, mooie gelegenheid om zomaar eens rond te neuzen in mijn atelier.

Hij is natuurlijk niet echt dood, zij evenmin.

Maar vandaag ga ik het niet hebben over mijn eigen werk. Ik ga het hebben over het werk van een koningspaar. En daar stiekem wat foto’s van mijn eigen werk in stoppen.

Een paar keer heb ik geëxposeerd in Gees, in Beelden in Gees, de beeldentuin van Arjaan en Hieke en hun zoon Fred De Hullu. En waarom schrijf ik over een galerie die van eigenaar verandert?

Omdat ze van groot belang geweest zijn voor mij, dat koningskoppel en de prins. En voor de kunstwereld. Ze houden er mee op, het is genoeg geweest, allebei ruim in de zeventig. Wat maakte ze belangrijk? Wel, een aantal eigenschappen. Ze zijn een bezield stel mensen, die met volle overtuiging een pracht van  een beeldentuin en galerie hebben neergezet. Een buitengewoon mooi podium voor mijn werk en dat van vele anderen.

Het nodigde me meermaals uit een mooie nieuwe collectie te maken van groot werk, de plek leende zich er niet alleen toe , maar nodigde er ook toe uit.

Niet alleen die bezieling was hun kwaliteit. Ze slaagden er ook steeds in een pracht combinatie te maken van tuin en beelden, waarbij deze elkaar versterkten. Waarbij ze altijd de verleiding wisten te weerstaan erg veel beelden neer te zetten in de hoop zo erg veel verkoopkansen te hebben. Ik snap de galeries die deze overweging maken, maar het was wel een verademing dat ze altijd rust en ruimte wisten te bewaken.

Elk beeld moest en kon zich op eigen kracht bewijzen. Dat stelt ook hoge eisen en stimuleerde me. Dat zou elke plek moeten doen, maar toch.

Daarnaast, ik ga nog even door met het steken van de loftrompet,  het zijn mensen die me dierbaar zijn, ik mag ze graag. We waren ooit collega-galeriehouders, wisselden op een open en prettige manier veel informatie uit (Ik roddel natuurlijk met de galeriehouders als collega’s over de kunstenaars en met de kunstenaars als collega,s over de galeriehouders…..)

Zaken waren altijd zeer correct en helder geregeld, prettige bijkomstigheid. En last but not least, ze hebben erg veel werk voor mij verkocht. En daar ligt een groot belang voor ons kunstenaars. Ik ken het gemopper over hoge provisies (Geldt niet voor Beelden in Gees, hele nette provisie), galeries die weinig voor je doen,etc,etc. Ophouden met dat gekanker collega’s, of het zelf doen. Ik weet als geen ander hoe ongelooflijk veel werk dat is.

En we hebben elkaar nodig dus. Daarom is het ook erg prettig te weten dat het bedrijf voortgezet wordt, het is verkocht. Er komen nieuwe eigenaren. En hoe die het gaan doen?

Gewoon gaan kijken lijkt me, massaal graag. Want ze hebben niet alleen elkaar nodig, de galeriehouders en de kunstenaars, maar vooral ook het publiek, de kijkers, de kopers. Wat heb je aan een podium zonder publiek, nietwaar? 

Ik hoop er ooit weer te staan. Tot die tijd is mijn werk te zien in mijn atelier:

Paradijsvogelstraat 10

9713BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Tot de volgende!

Arjaan, Hieke, Fred, alle medewerkers:  Bedankt!

Een staf vol geheimen.

Afgelopen week werd ik herinnerd aan een avond van een aantal jaren geleden. Een etentje bij Jet en Jilles in Zuurdijk, een regelmatig terugkerend fenomeen, waar ik altijd met plezier naar toeging en waar regelmatig , ‘ iets met kunst’ gedaan werd. Muziek, poëzie, iets beeldends. 

Ik heb die avond het publiek gevraagd een geheim een plek te geven. En wel in een staf. Om te beginnen heb ik een tekst voorgelezen:

Zal ik eindelijk eens vertellen dat :

Ik meer gestolen heb dan wie dan ook vermoedt

Ik minder aardig ben dan jullie denken

Ik een hekel aan mijn moeder heb

Ik dat geld niet met overwerk verdiend had

Jouw kind niet zo heel erg van jou is

Die kras in de auto niet door een voorbijganger gemaakt is

Ik veel minder bedreven ben dan jij denkt

Het iets minder spectaculair was dan ik je vertelde

Ik niet altijd klaar kom als jij dat denkt

Ik eigenlijk een beetje bang voor je ben

Mijn tante niet mijn tante is

Ik meer dronk dan jij dacht

Ik soms glimlach terwijl ik denk: x93Fuck you !x94

IK denk dat ik eigenlijk intelligenter ben dan jij

Ik wel eens fantaseer dat jij per ongeluk dood zou gaan

Ik het wel eens met twee anderen zou willen doen

Ik niet graag zou willen dat je mijn gedachten kon lezen

Ik die briljante uitspraak niet echt zelf bedacht had.

Ik soms denk: Ik ga een pakje sigaretten halen en kom nooit meer terug

Ik in mijn dagdromen Nelson Mandela ben

Ik in mijn fantasie  een echte femme fatale ben

Ik denk ooit nog eens beroemd te worden

Ik je eten zelden echt lekker vind.

Ik soms de kat een mep geef als jij niet kijkt

Ik met begeerte naar jonge meisjes kijk

Ik jou ex een lul vind

Ik een van jou geheimen al lang ken

Ik bang ben dat je op een dag zomaar verdwenen bent

Ik een spaarpotje heb waar jij niets van af weet

Ik denk dat mijn vader niet mijn vader is

Ik ooit iemand dood gewenst heb

Ik ooit iemand gedood heb

Ik regelmatig masturbeer

Ik wel zou willen maar gewoon niet durf

Ik een groot geheim bij me draag

Ik al jaren op mijn tenen loop

Ik bang ben op een dag door de mand te vallen

Ik het je binnen nu en een jaar ga vertellen

Mijn borsten niet helemaal van mijzelf zijn

Ik eigenlijk helemaal niet van voetbal houd.

Ik die vaas vernield heb en niet de kat

Ik vind dat die kleren je eigenlijk helemaal niet staan

Ik soms met kromme tenen naast je zit,

En wat je verder nog maar aan geheimen mee zou kunnen dragen. Vervolgens heb ik iedereen verzocht het grootste geheim op te schrijven dat hij of zij  met zich mee droeg. Met de garantie dat niemand dat ooit zou lezen. De strookjes papier met daarop het geheim heb ik ter plekke in een koperen buisje gestopt en verzegeld, met de belofte daarvan een staf te maken.  Het etentje daarop heb ik die staf gepresenteerd:

Dit ben ik natuurlijk niet, maar ik kan helaas niet zeggen wie zij wel is. Zij stond naast mijn atelier foto’s van iemand te maken en ik vond haar mooi en fotogeniek . Dus ik heb haar gevraagd de staf even vast te houden.

In elk van de buisjes zit dus een geheim en in het kistje bovenop zitten een paar geheimen waarvan de   ‘eigenaren’ me bezwoeren dat nìemand die ooit mocht zien. In een buisje gestopt en ook nog  eens in een verzegeld kistje.

Het is een staf die ik koester en waarvan ik ook het ‘gewicht’ voel als ik hem in mijn hand heb. Letterlijk, hij is zwaar, maar ook het gewicht van al de geheimen. Ht was prachtig te zien wat er gebeurde die avond. Mensen werden eerst wat lacherig, toen ernstig, omdat ze voelden dat het echt een uitnodiging was om een geheim een plek te geven. Echtparen die elk aan een kant van de ruimte gingen zitten, mensen die je lang zag nadenken over de formulering (of wellicht een keuze makend uit de geheimen). Stilte. Men bracht het briefje en bleef ook vaak toekijken hoe het verzegeld werd.

De staf zal nooit tentoongesteld worden, uiteraard ook nooit verkocht. Ik denk dat ik hem maar mee moet nemen in mijn graf. of door moet geven aan mijn zoon. Misschien over honderd jaar…

De staf is wel te zien:

Paradijsvogelstraat 10

9713 BV

Groningen

06 13256243

info@henkslomp.nl

www.henkslomp.nl

Altijd welkom. Tot de volgende!

Henk Slomp